“Evlilik teklif ettiğinde kocama; ‘Gizliliği asla kabul etmem!’ demiştim. ‘Evime geleceksin! İlk eşin beni de bilecek! Buna cesaretin yoksa hiç başlama! Gizlilik bana göre değil!’

Önce ‘tamam’ demişti. Tam iki yıl eşine evli olduğumuzu söyleyemedi.

Birbirimize saygısızlık yapmadık, ama ben bundan hep rahatsız oldum.

Baktım ki, o söylemeyecek, ben telefon açtım ve eşine söyledim. Kıyamet koptu.

Tehditler savuruyor. Birkaç kez intihara teşebbüs etmiş.  

Çocuklarını bile kullanıyor. Yapmadığını bırakmadı. Eşim, onu, ancak ‘Bitti!’ diyerek sakinleştirebildi.

‘Neden yalan söylüyorsun? Bu bana hakaret sayılmaz mı? Ben de senin eşin değil miyim?’ diye itirazlarım da onu cesaretlendiremedi. ‘Bunu kabul edemiyorum!’

Kızım, bana; ‘Bu nasıl evlilik, anne?’ diye soruyor. 

Birinci karısı ona; ‘bir oros.. bulamadın mı? Gittin evlendin!’ diyormuş.

Bir bayan psikologa gitmişler, o da, eşime; ‘Ben seni denemek için yaptırdım. Yok öyle bir şey!’ diyeceksin Ancak o zaman bu kadın iyileşir’ demiş.

Benim yanımda iken eşi telefon ediyor; ‘neredesin?’ diye. O da;‘Kimsenin yanında değilim!’ diyor. Böyle olmasını istemiyorum. O zaman hiç olmasın daha iyi!. Yalan üzerine evlilik olur mu?! Güya ben de eşiyim! Bu nasıl evlilik?!”

Ona ihtiyacım var. Ayrılmak da istemiyorum! Ama olmuyor; gizli bir iş yapıyor olmak beni rahatsız ediyor.

Böyle anlaşmamıştık. Korkuyorsa neden bana geldi? Hem ben çocuk istiyorum! Baba olmaya nasıl cesaret edecek?!”                  

Hayallerim vardı;

Adını sevdalı koyduğum

Söğüt dallarında kaldı.

Hayallerim vardı;

Ağustos güneşinin

Sıcağında kavrulan

Başaklarda kaldı.

Hayallerim vardı;

Ördüğüm  dantelin

İlmeğinde kaldı.

Hayallerim......

İncirliğe sığmayan

Hayallerim

         Neslihan Kaya 1992

 “Ok gibi doğru olsam yayla atarlar beni,

  Yay gibi eğri olsam elde tutarlar beni,

   Doğrudan aç görmedim, eğriden tok.

   Eğri yap elde kalır,

   Menzil alır doğru ok.” Mevlana